Գնահատել նախագիծը
← Բոլոր հրապարակումները

Արդյո՞ք հիմա պետք է լքել ամպը

Լայնորեն ընդունված մոտեցումներն ու պրակտիկաները վերանայելը միշտ արժե։ Արդյո՞ք ամպը ճիշտ ընտրություն է բոլոր դեպքերում։ Պե՞տք է արդյոք բոլորս մտածենք սեփական ենթակառուցվածք պահելու մասին։

6 րոպե
ԱմպAWSGCPAzure

Վերջին մի քանի ամիսներին սոցիալական ցանցերում շատ են քննարկում David Heinemeier Hansson-ի հոդվածաշարը՝ ամպը լքելու և սեփական bare metal սերվերներ գնելու մասին։ Նա բացատրել է, թե ինչու են որոշել այդպես վարվել, թվարկել է ծախսերը և հրապարակել մի տեսակ մանիֆեստ այն արժեքների մասին, որոնք առաջ են մղում ամպից հեռանալը։

Լայնորեն ընդունված որոշ մոտեցումներ և պրակտիկաներ վերանայելը միշտ արժե։ Արդյո՞ք ամպը ճիշտ ընտրություն է բոլոր դեպքերում։ Պե՞տք է արդյոք բոլորս մտածենք սեփական ենթակառուցվածք պահելու մասին։

Եկեք մտածենք այդ մասին։

Ի՞նչ է իրականում ամպը

Նախ՝ հիմնական հարցը. ի՞նչ է իրականում ամպը։ Արդյո՞ք այն պարզապես, ինչպես ասվում է բավականին տարածված մայկայի վրա, «ինչ-որ մեկ ուրիշի համակարգիչն է»։

Մայկայի հայտնի սլոգան

Ես համաձայն չեմ։

Իհարկե, եթե բավականաչափ խորանաք, ներքևում bare metal մեքենաներ կգտնեք։ Սակայն ամպային հաշվարկները շատ ավելին են։ Իրականում դա հիմնականում ծրագրակազմ է, որն օգնում է կառավարել հաշվողական ռեսուրսները։ Հաճախ դուք մեքենաները երբեք չեք էլ տեսնում, օրինակ՝ serverless հավելվածների կամ Fargate-ի ու Autopilot-ի վրա աշխատող Kubernetes-ի դեպքում։

Հետաքրքիր փաստ. սիսադմինի/devops ինժեների/պլատֆորմի ինժեների/ինչ ասես աշխատելու գրեթե 30 տարվա ընթացքում չեմ հիշում, թե վերջին անգամ երբ է պետք եղել ssh-ով մուտք գործել սերվեր։ Այդ պատճառով ուզում եմ անդրադառնալ մի քանի իսկապես կարևոր բաների, որոնք ամպն ապահովում է, և որոնց DHH-ն ընդհանրապես չի անդրադառնում։

IAM

Երբ կազմակերպությունում մի բուռից ավելի մարդ է լինում, ենթակառուցվածքի հասանելիության վերահսկումը կարող է բարդանալ։ Ինչ-որ պահի ձեզ պետք կգա մեկ վայր, որտեղ ավելացնում/հեռացնում եք օգտատերերին և նրանց տալիս եք ճիշտ իրավունքներ, ընդ որում «ճիշտ» ասելով նկատի ունեմ նվազագույն արտոնությունների սկզբունքին համապատասխանողը։ Բոլոր խոշոր մատակարարներն այդպիսի գործիքակազմ առաջարկում են «անվճար»։

Multi AZ և multi region

Եթե ձեր բիզնեսը դուրս է եկել վաղ փուլի MVP-ի շրջանակից և դուք այն լուրջ եք վերաբերվում, ապա, ամենայն հավանականությամբ, չեք ուզենա կախված լինել մեկ տվյալների կենտրոնից, նույնիսկ եթե այն ունի էլեկտրաէներգիայի և ինտերնետի մի քանի մատակարար։ Շատ բան կարող է սխալ ընթանալ՝ սկսած լուսաչեղությունից մինչև հրդեհ, որը ամբողջությամբ ոչնչացնում է DC-ն։

Ավելին, հաճախ երկու DC-ն էլ բավարար չէ։ Երբ աշխատում եք բաշխված համակարգի հետ, սովորաբար պետք է 1-ից մեծ AZ-ների ամենափոքր կենտ քանակը։

Պարզ խնդիր է արդյո՞ք 3 DC շահագործելը, որոնցից յուրաքանչյուրն ունի էլեկտրասնուցման մի քանի աղբյուր, ինտերնետի մի քանի կապ և ավելցուկային սառեցում։ Բնավ ոչ։

Գուցե պատասխանեք, որ դա մատակարարի գործն է։ Մատակարարի՞։ Իսկ ի՞նչ եղավ անկախությունը՝ այն արժեքը, որն DHH-ն ամենակարևորն է համարում։

Multi-region-ն էլ ավելի դժվար է։ Այն լավ է աշխատում, եթե ապրում եք փուչիկում և ձեր հաճախորդները մոտ են, իսկ շատ ծառայություններ կոնկրետ երկրի համար են։ Բայց երբ ձեր բիզնեսը արևմտյան ափին է, իսկ հաճախորդները՝ Կենտրոնական Եվրոպայում (ինչպես իմ դեպքում), հավատացեք, այդ մի քանի տասնյակ միլիվայրկյան հապաղումը տարբերություն է առաջացնում։

Ցանց

Յուրաքանչյուր ամպային մատակարար AWS VPC-ին համարժեք ինչ-որ բան է առաջարկում։ Ի՞նչ է վիրտուալ մասնավոր ցանցը։ Այն թույլ է տալիս API կանչերով կառավարել հենց ցանցը (IP-ներ, երթուղավորում, firewall), ինչպես նաև ցանցային սարքերը, օրինակ՝ երթուղիչները, NAT gateway-երը կամ load balancer-ները։ Այն հեշտությամբ ավտոմատացվում է և նկարագրվում որպես կոդ այնպիսի գործիքներով, ինչպիսիք են terraform-ը կամ pulumi-ն։

Կարո՞ղ եք դա ապահովել switch-ին միացված մի բուռ սերվերներով։

Load balancer-ների դեպքը նման է. ամպում LB-ի տրամադրումն ու կարգավորումը, ներառյալ L7 երթուղավորումը, SSL termination-ը և այլն, տևում է ընդամենը մի քանի API կանչ։

Պահեստավորում

Ցանկացած սերվեր կարող է ունենալ պահեստավորում, դա մեծ բան չէ։ Սակայն կոնկրետ մեքենային կցված սկավառակները շատ տարբեր են ցանցային բլոկային սարքից, որը կարելի է դինամիկ կերպով կցել սերվերին։ Այդպիսի պահեստավորման համակարգերը չափազանց թանկ են և բարդ։ Այո, կան OSS նախագծեր, օրինակ՝ Ceph-ը, որոնք նպատակ ունեն բավականին էժան պահեստավորում ապահովել սովորական սարքավորումների վրա, բայց լիարժեք մասշտաբի, բարձր հասանելիությամբ ceph կլաստերի շահագործումը դժվար է (ես այդ ճանապարհն անցել եմ և շատ գիշերներ կորցրել)։

Բավականին պարզ, առանց վիճակի հավելվածը հեշտ է տեղափոխել սերվերների միջև։ Իսկ պահեստավորումը ամեն ինչ շատ ավելի է բարդացնում։

Մասշտաբավորում

Հասուն բիզնեսը կայուն թվով օգտատերերով արագ մասշտաբավորման կարիք չունի։ Սակայն որոշ հավելվածների համար, օրինակ՝ էլեկտրոնային առևտրի, կարճ ժամանակով արագ ընդլայնվելը (մտածեք Black Friday-ի մասին) էական է։ Ամպում ավտոմատ մասշտաբավորումը բավականին հեշտ է կարգավորել։ Եթե ձեր ենթակառուցվածքը պետք է ընդլայնվի և կրճատվի, միայն դա արդեն բացառում է զուտ bare metal-ին անցնելը։

Kubernetes

Kubernetes-ը բոլորի համար չէ։ Բայց անձամբ ես այն սիրում եմ։ Ինչո՞ւ։ Որովհետև այն աբստրակտացնում է ոչ միայն սարքավորումը (ինչպես VM-ը), այլ նաև վերը թվարկված բոլոր ռեսուրսները՝ ցանց, պահեստավորում, բեռի հավասարակշռում և շատ ուրիշները։

Իհարկե, Kubernetes կլաստեր կարելի է աշխատեցնել նաև on-premise, բայց այդ դեպքում պետք է ինքներդ ապահովեք բազում ռեսուրսներ, որոնք ամպը տալիս է OOTB։

PVC ստեղծո՞ւմ եք։ Volume տրամադրելը օպերատորի գործն է։

LoadBalancer տիպի service ստեղծո՞ւմ եք։ Այն տրամադրելը օպերատորի գործն է։

Իսկ այդ օպերատորը դուք եք։

Control plane-ի HA՞։ Ձեր խնդիրն է։ Սերտիֆիկատնե՞րը։ Նույն պատմությունը։ Համարեք, որ զգուշացվել եք։

Ծախսեր

5 տարվա ընթացքում 7 միլիոն դոլարը տպավորիչ է հնչում։ Բայց սպասեք… մի՞թե հաշվում ենք միայն CPU/Memory/Internet/Էլեկտրաէներգիա։

Իսկ ի՞նչ կասեք վերը թվարկած բոլոր ռեսուրսների մասին։ Իսկ այն ամբողջ ծրագրակազմի՞ մասին, որը թույլ է տալիս մեզ դրանք կառավարել։ Համակարգ կառուցել, որն ապահովում է կառավարման ավտոմատացում, HA և այլն, հնարավոր է, բայց այդպիսի նախագծի ջանքերն ու արժեքը գնահատելը չափազանց դժվար է։ IMVHO, սերվերների ամորտիզացիայի ծախսերը ամպային հաշիվների հետ համեմատելը սխալ է. դրանք պարզապես տարբեր բաներ են։

DHH-ն ասում է, որ այս ամենը կկարգավորեն նույն չափի ops թիմով։ Բայց արդյո՞ք դրանք նույն մարդիկ կլինեն։ Կարո՞ղ է AWS cloud architect-ը կառավարել Cisco սարքերի վրա կառուցված ցանց։ Կարո՞ղ է նա աշխատեցնել HA պահեստավորման կլաստեր։

Հարցերն ավելի շատ են, քան պատասխանները։

Այսպիսով՝ պե՞տք է լքել ամպը

Եթե կարդացել եք այդ հոդվածները և հարցնում եք ինքներդ ձեզ, թե արդյոք ձեր բիզնեսը հիմա պետք է լքի ամպը, իմ խորհուրդն է՝ երկու անգամ մտածեք։ Կամ էլ ավելի շատ։

Կարո՞ղ եք ձեր ամպային ռեսուրսները փոխարինել bare metal սերվերներով։ Իմ գուշակությամբ՝ շատ դեպքերում չէիք կարող։ Եթե ամպում օգտագործում եք միայն սովորական սերվերներ (օրինակ՝ AWS EC2), բայց այսօր ո՞վ է այդպես անում։ Գրեթե ոչ ոք։

Այդուհանդերձ, կան մի քանի բավականին կարևոր հարցեր, որոնց արժե պատասխանել։

Ինչպե՞ս է անկախությունը։ Արդեն կապվա՞ծ եմ մատակարարի հետ։ Կարո՞ղ եմ սահմանափակ ժամանակով և ռեսուրսներով տեղափոխվել այլ ամպ։ Գուցե Kubernetes-ը, որը ամպային մատակարարի վրա աբստրակցիայի շերտ է ավելացնում, ճիշտ ճանապարհն է։

Իսկ ծախսե՞րը։ Եթե ձեր բիզնեսին շատ հաշվողական հզորություն է պետք, հիբրիդային տարբերակը կարող է լավ լուծում լինել։

Կրկնեմ՝ ձեր օգտագործած լուծումները վերանայելն ու օպտիմալացումներ փնտրելը միշտ լավ գաղափար է։

Ամփոփում

Արդյո՞ք ամպերն արդեն պետք է համարել վնասակար։ Ես կտրականապես համաձայն չեմ։ Վերնագրի հարցը միայն մեկ պատասխան ունի՝ կախված է։ Յուրաքանչյուր բիզնես տարբեր է, և շատ դեպքերում հին ենթակառուցվածքն ամպ տեղափոխելը կարող է բազում օգուտներ բերել։ Սակայն «տեղափոխել» ասելով նկատի չունեմ «եկեք այն աշխատեցնենք EC2-ի վրա՝ bare metal-ի փոխարեն»։ Գուցե ժամանակն է անցնել կոնտեյներների՞։ Կամ Kubernetes-ի՞։ Կամ գուցե ձեր հավելվածի մի մասը կարող է աշխատել որպես իսկապես էժան lambda ֆունկցիաներ։

Եթե նման հարցեր են ձեզ մտահոգում, մեր թիմը սիրով կօգնի ձեզ գտնել պատասխանները և կաջակցի անցման ընթացքում։

Իսկ ծախսե՞րը։ Ամպի արժեքը bare metal սերվերների արժեքի հետ համեմատելը խնձորը նարնջի հետ համեմատելն է։ Դրանք նույն բանը չեն։ Ամպը ավելին է, քան պարզապես ինչ-որ մեկ ուրիշի համակարգիչը :)։